ఏడికి బోతవ్, బిడ్డా!!

“ఈ రాష్ట్రమేదో తొందరగా ఇచ్చేస్తే బావుండును .. ఈ గొడవలతో యాష్టకొస్తుంది!! మొన్న నరసారెడ్డి సారు దీక్షకు కూర్చోబోతే ‘నువ్వు ఒక రోజు స్కూల్ బందు పెట్టమంటే నసిగావు. నువ్వు ఆంధ్రోడివి .. నీ దొంగ దీక్ష అవసరం లేద’ ని పంపేసారట. ఇలా సపోర్ట్ చేసే వాళ్ళని నారాజ్ జేసి వెనక్కి పంపితే ఎట్లా!!” .. అమ్మ గొంతులో ఉన్నది బాధో అసహనమో తెలియలేదు. ఆమె భాషలో అలవాటుగా దొర్లిన ఇక్కడి పదాలు మాత్రం ఆమె అవస్థకు అద్దం పడుతున్నాయి. అమ్మ పుట్టి పెరిగింది మా జిల్లా (నిజామాబాదు) లోనే .. చదువు వరంగల్ లో .. తన పూర్వికుల ప్రాంతమని చెప్పుకొనే కృష్ణా జిల్లా ఎలా వుంటుందో కూడా తెలియదు తనకి (అమ్మకు ముందు మూడు తరాల క్రితం వచ్చారిక్కడికి వాళ్ళు). ఇక్కడికి తరలి వచ్చిన చాలా మందిలానే భాష, యాస మారకపోయినా ఇక్కడి నేలతో ఉన్న అనుబంధం ఆమెలో స్పష్టం గా కనిపిస్తుంది.

“ఎన్ని ఉద్యమాల్లో మనం పాల్గొన్నా మన పరిస్థితి ఇంతేలే .. భాష కాకపోతే ఇంకొకటి పట్టుకొని వేరు చేస్తారు!! పుట్టి పెరిగిన నేలలోనే బయటి వాళ్ళం అవ్వాల్సి వస్తోంది. ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోదామా అంటే మనది అనదగ్గ చోటే లేదు. విజయవాడలో ఒక పూట తిండి పెట్టేవాడు లేదు. ఇన్ని గొడవలు జరుగుతున్నాయి కదా ఎలా ఉన్నారని ఒక్క ఫోన్ చెయ్యలేదు మన బంధుగణం. మళ్లీ ‘నైజామోళ్ళు’ అని ఒక బిరుదు మనకి. అయినా దోస్తులు, పార్ట్నర్లు ఇక్కడి వాళ్ళు ఐతే ఇక ఎక్కడికని వెళతాం” .. నాన్న మాటల్లో అంత నిర్లిప్తత నేనెప్పుడు చూడలేదు. ఎంత తెలంగాణ మీద మమకారం ఉన్నా ఇలాంటప్పుడు ఎప్పుడు ఏమి జరుగుతుందో అనే భయం ఎప్పుడు ఉండేదే ఆయన మనసులో. నాన్న చెన్నారెడ్డినాటి ‘జై తెలంగాణ’ ఉద్యమంలో లాఠీ దెబ్బలు తిన్న మనిషి. ఆయనకు బహుషా అమ్మకన్నా ఎక్కువ బాధ ఉంది కాబోలు. వాళ్ళ దగ్గర ఉండి చూసుకోలేను కనుక నాకూ కొంత భయమే.

“మనం ఇక్కడి వాళ్ళమని అందరికి తెలుసులే నాన్నా!! మరీ ఎక్కువగా గొడవలైతే షిఫ్ట్ అవుదాంలే!!” నాకు నేను ధైర్యం చెప్పుకునేందుకు ప్రయత్త్నిస్తూ నాన్నతో అన్నాను.

మా మాటలు వింటున్నాడు కాబోలు పెరుమాండ్లు తాత వాకిట్లోంచి ఇంట్లోకి వచ్చాడు .. ” ఈ పెరుమాండ్లు ఏమి కీడు చేసిండని ఎల్లిపోతవు బిడ్డా!!” గద్గద స్వరంతో నాన్నతో అన్న ఆ ఒక్క మాటలో ఎన్నో భావాలు .. నాన్నకు, ఆయనకు కళ్ళలో నీళ్ళే తక్కువ!!

ఆంద్ర రాష్ట్ర అవతరణకు ముందు వలస వచ్చిన మా తాతయ్యకు, పెరుమాండ్లు తాతకు స్నేహం ఎలా కుదిరిందో నాకూ తెలియదు గాని నాకూ ఊహ తెలిసిన దగ్గరి నుండి తాతయ్య, తాత ఇద్దరూ ఒక్కటే మా ఇంట్లో. మా ఇళ్లూ పక్క పక్కనే. నాన్న తాతను పేరుకు కాకా అని పిలిచినా సొంత చిన్నాన్నలా చూసేవాడు. తాతయ్య, తాత ఇద్దరూ మాట్లాడుకునే పిచ్చాపాటి మాటలు నేను శ్రద్దగా ఆలకించేవాడిని. కాలక్రమంలో తాతయ్య ముందు నిష్క్రమించారు. పెరుమాండ్లు తాత కొడుకులు బ్రతుకు సమరం కోసమని వేరే ఊళ్ళు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. తాత, నర్సవ్వ ఆయికి జీవిత చరమాంకంలో ఆప్యాయతన్నది కరువయ్యింది. అందుకే కాబోలు నాన్నను బిడ్డా అని పిలుచుకొంటాడు. మనుషుల మధ్య కులం, భాష, సంస్కృతిలాంటి గోడలు ఎందుకు ఉన్నాయా అనిపిస్తుంది వాళ్ళ గురించి ఆలోచించినప్పుడు.

“అది గాదె తాత!! ఈడ లొల్లి పెద్దగ ఐతే నాయినకు తక్లీఫ్ ఐతది .. నేను దూరం ఉంటి!! .. రెండొద్దుల దాక ఈడ లేకుంటే .. అన్ని మంచిగయినంక మల్ల పంపిస్త” తాత బాధపడుకుండా చెప్దామని ప్రయత్నించాను.

“నీ బోటి బిడ్డలు మా ఇంట లేకపోతిరి .. మూలకు పారేసి, ఇన్ని పైసలు ఇచ్చి ఎవ్వని దారి ఆడు బట్టిండు!!” అన్నాడు పెరుమాండ్లు తాత ” ఐన బిడ్డా .. ఈడ తెలంగాణ మందిల మీ నాయినకున్న పేరు ఎవ్వనికి లేదు, లొల్లిలు ఐతే పాతూరుకెల్లి మీ నాయిన దోస్తులు ఉరికి రారు? నేను ఈడనే ఉన్న .. నీకు ఫికరేమిటికి? “. తాతకున్న నమ్మకం వాస్తవానికి దగ్గరగా ఉంటే ఎంత బావుండు అనుకున్నా నేను.

“లొల్లి ఐనప్పుడు గవన్ని ఎవ్వనికి యాదుండయి తాత .. ఆగం చేసెటోల్లు మనకి యాడ ఇంటరు” మనసులో భయం చెప్పాను.

ఈ సరి సమాధానం ఆయి ఇచ్చింది “ఇంద్ల యాదుండనీకి ఏమున్నది !!.. మీ తాత ఈడికి అచ్చినప్పుడు ఇదే లొల్లి నడుస్తుండె .. గిప్పుడు రెండు తరాలు నడిసిపాయె .. మా బిడ్డలలెక్కనే మీ నాయిన, నువ్వు ఈడనే మా కండ్ల ముందు పెద్దగ అయ్యిండ్రు!! మిమ్ములను ఎల్లగొడితే తెలంగాణ తల్లి పేగు దెంచినట్టుగాదు?”.

అందరు మౌనంగా ఉండిపోయారు .. ఆమె మాటకు సమాధానం మా దగ్గర లేదు మరి !!

… ఒక వెనుకబడిన ప్రాంతపు పోరాటాన్ని.. ప్రాంతీయ విద్వేషాగ్నిగా, ఒక మహానగరం కోసం కీచులాటగా మార్చిన మన నేతలకు నిజంగా సామజిక స్పృహ ఉందో లేదో నాకూ తెలియదు.. పెరుమాండ్లు తాతకున్న మానవీయ విలువలు, ఆయికి ఉన్న వివేకం వారికి ఉంటే ఈ పాటికి తెలంగాణ చాలా ముందు ఉండేది. కనీసం ఇప్పుడైనా అది జరుగుతుందని నా ఆశ.

గమనిక : నేను తెలంగాణ మద్దతుదారుని (మాత్రమే). పుట్టిన నేల అభివృద్ధిని కాంక్షించడం చాలా సహజం, న్యాయం. దయ చేసి నా అభిప్రాయాలను ఏ ప్రాంతానికి (ముఖ్యంగా ఆంద్ర, రాయలసీమ) వ్యతిరేకమని అర్థం చేసుకోవద్దని మనవి. ఈ కథ తెలంగాణ ప్రాంతంలో చాలా ఏళ్లుగా ఉంటూ భాష వల్ల వేరుగా చూడబడుతూ, అలాగని పుట్టిన నేల మీద ఇష్టాన్ని చంపుకోలేక, మరొక చోటికి వెళ్ళలేక .. వివక్షకు అభిమానానికి మధ్య నలిగిపోతున్న ఒక అల్ప సంఖ్యాక వర్గం ( వారిని సెటిలర్లు అని ఒక పదంతో పిలుస్తుంటారు .. నాకా పదం నచ్చదు కాబట్టి వాడలేదు) పడుతున్న అవస్థను, తెలంగాణ వాసుల మధ్యనున్న సున్నితమైన సామాజిక బంధాలను చిత్రీకరించటానికి చేసిన ప్రయత్నం. దయ చేసి తిట్లు, శాపాలు, రాజకీయ అభిప్రాయాలు వంటివి వ్యక్తీకరించడానికి కామెంట్స్ ను వాడవద్దు. నిష్పాక్షిక అభిప్రాయాలు, విమర్శలు వగైరాలకు స్వాగతం